In 2023 kreeg ik toch nog corona, echt op de valreep, maar door een ongelukkig toeval. Mijn man en ik hadden ons door de moeilijke jaren er goed op kunnen voorbereiden, deden ons best om niet besmet te raken, dat was on al de jaren gelukt. Toen het virus afgezwakt was, en er in de zomer van 2023 nog even het laatste staartje van een milde variant kwam, waren wij de klos.
Mijn man was er binnen een week vanaf, ik heb er veel langer over gedaan en was behoorlijk ziek ervan. Ook daarna knapte ik niet echt meer op. Nou ja iedereen hier kent het wel. Je geeft het de tijd, je zit misschien in een wat slechtere periode enz. Maar na een jaar merk je toch dat je daarna nooit meer de oude bent geworden.
En dan begint het hele proces van wat kunnen we hieraan doen. Niemand had het in 2024 meer over corona. We wilde weer verder en die verschrikkelijke periode snel vergeten. Het leven gaat door.
Nu na jaren in een overlevingsstand geleefd te hebben, en van alles geprobeerd, zit ik nu in de fase van aanvaarding en zoek ik een goede balans.
Dit was mijn intro, wie zijn verhaal ook kwijt wil en misschien al een balans heeft gevonden, kom maar op, brandt maar los. We kunnen elkaar helpen of steunen.
Je bent nog niet ingelogd. Log in om te kunnen reageren.
Hoi MarB,
Een hele stap vooruit, ook al klinkt dat natuurlijk heel raar. Maar toch is dat het.
Wat een groeiproces maken we door hè, door deze ziekte. En dat is dan weer positief.
Met als jij heb ik ook 2,5 jaar er alles aan gedaan om het virus te vermijden. En ja, één keer ga je ergens naartoe want, denk je, het gevaar is nu wel geweken en de omikron variant is minder heftig en bam! Daar neemt het virus je te grazen.
Dan denk je okee, ik ben er goed ziek van geweest, maar ik ben niet in het ziekenhuis terecht gekomen, dus ik kom er goed vanaf. Maar dan begint de ellende, want je lichaam herstelt niet zoals je had verwacht. Je krijgt de raarste klachten en niemand kan je helpen. Kom over 3 maanden nog maar eens terug,vaas steeds het antwoord. Zelf denk je nog dat het over een maand wel beter zal gaan. Als je die maand meerdere kansen hebt gegeven, stap je over op 3 maanden termijnen van hoop op herstel, daarna op 6 maanden en na 2 jaar kom je tot de conclusie dat het wel eens heel lang kan gaan duren of zelfs, dat dit het misschien wel is voor de rest van je leven. Maar je blijft hopen op een wonder, houdt alle ontwikkeling nauwgezet in de gaten, probeert vanalles uit om steeds weer teleurgesteld daaruit te komen. Tot je uiteindelijk
Tot de conclusie komt dat vechten alleen maar energieverspilling is en dat je de ziekte beter kunt omarmen en er het beste van kunt maken. En dan kun je eindelijk vrede vinden en balans. Zonder dat je de hoop op herstel verliest. Maar de focus is verlegd van vechten naar vrede.
Ja je hebt dit proces heel goed verwoord. Het is precies zo met mij ook gegaan. Ik bleef vechten en wat ik voelde weggestopt. En forceerde mezelf omdat ik het gevoel ook niet helemaal kon uitleggen. Ik snapte het al zelf niet, dus hoe kon ik het dan nog aan de omgeving uitleggen? Alleen mijn man snapte het wel, gedeeltelijk, omdat hij mij natuurlijk kende van voordat ik ziek werd.
Wat ik van deze lange periode (van jaren) geleerd heb is dat ik nu begrijp hoe je ook jezelf wijs kan maken dat wat je voelt wel weer over gaat en dat je steeds verder weg kan zakken, maar je toch naar je innerlijke stem moet luisteren. Jij alleen weet als geen ander hoe het voelt, en dat er iets niet klopt.
Ik had wel een paar therapeuten die me precies vertelde wat er meespeelde naast deze infectie, maar ook omdat dit virus bij de een overgaat, maar bij een ander lang blijft sluimeren, of denkt weg te zijn, maar toch weer opvlamt wanneer je een stressvolle periode meemaakt.
Dus je moest er echt wel een dagboekje bijhouden om te zien wat er voor die tijd met je was gebeurt waardoor het weer erger werd, of je ziek ben geweest. En voor je er erg in hebt zit je in een vicieuze cirkel. En ben je chronisch ziek geworden. En in dit stadium bevind ik me nu.
Herkenning bij de verhalen...ook al blijft het een verwarrend chronisch ziek zijn. Ruim 3 jaar geleden heb ik licht corona gehad maar wel alle vaccinaties omdat ik in de zorg werkte... zenuwstelsel en immuunsysteem helemaal in de war geraakt....( Daarvoor was ik kerngezond en werkte ik en deed van alles erbij...) Dubbele longontsteking uit het niks...week in ziekenhuis met zuurstof...geen corona....voorhoofd holte ontsteking die met antibiotica niet te verholpen leek, plots doof li, positie draai duizelig en tremoren linkerbeen en - arm... uitgeput na de minste inspanning....extreme spierpijn
Heeft lang geduurd voordat ik wist wat het was....ik heb PEM. Nu inmiddels 3 jaar en het lijkt niet beter te gaan. Met vakanties en met teveel doen en denken krijg ik terugvallen....grieperig gevoel...warme golven door mn lijf en hartritme stoornissen 's nachts....
Voel me vaak alleen met mn eigen klachten....omdat je ook niet wil zeuren en ook niet wil en kan uitleggen soms hoe het werkt/gaat met je omgeving
Pacing en accepteren dat het is wat het is en hiermee moet leren omgaan is wat helpend is....maar wel heftig dat het ook een impact heeft op mijn leven. Ik hoop dat er een medicijn gevonden wordt wat ons gaat helpen.... sterkte iedereen..
Maar het is allemaal niet voor niets geweest. De wetenschap is voor mij beter dan het vage onzekere. Ik heb nu de tools aangereikt en ben er nu bewust mee bezig hoe moeilijk verplichte rust ook is. Maar omdat ik merk dat het me goed doet en ik nu ook mijn grens niet meer overga, hoewel dat niet altijd mogelijk is, is deze wetenschap beter dan maar blijven hopen, en dan toch steeds teleurgesteld worden. Dat vond ik nog het allerergste. Nu heb ik veel meer zekerheid. Dus ik moet mijn masker wel soms durven afzetten. Ik had de neiging me steeds beter voor te doen naar anderen toe. Als ze me vroegen hoe het met me ging omzeilde ik die vraag. De ander heeft ook het recht om te weten dat het niet goed gaat.
Daar moet ik nog mijn weg in vinden, omdat niemand, op een paar na, weet dat ik na een vriendenbezoekje thuis altijd instortte, en het een paar dagen duurde eer ik eroverheen was. En dan begon het weer van voren af aan. Niet helemaal eerlijk t/o mezelf maar ook niet t/o de ander. Maar dat is een volgende stap. Het is ook de weg naar een balans. En ik leer hier ook weer van.
Ik hoop hiermee ook anderen te kunnen helpen die dit herkennen. Soms is het wel goed om je kwetsbaar op te stellen.
Zo is het. Ik speel naar niemand toneel. Zoals je zegt, daar doe je jezelf en de ander geen recht mee. Ik zeg ook gewoon dat ik niet verwacht dat ik ooit nog (helemaal) de oude word. Dan zijn er ook geen valse verwachtingen, waardoor je weer een druk opgelegd krijgt. En kun je niemand in die verwachtingen teleurstellen. Er zijn mensen die dat niet accepteren en er vanalles van denken, dat zijn dan hun gedachten en als dat ze niet bevalt dan kijken ze naar een andere kant op. Zo heb je er meteen alle rotte appels uitgefilterd. En is er plaats voor mensen die in deze nieuwe fase van mijn leven beter bij me passen.
Ik vind het fijn voor jou dat jij een man hebt die het begrijpt en je steunt. En die jou het 1 en ander uit handen kan nemen. Al zal het voor hem af en toe ook wel zwaar zijn.
Ontspannen en genieten, de controle loslaten en go with the flow.
Vandaag om 7.00 uur werd ik wakker van een schilder die onaangekondigd in mijn tuin de schuur stond te schuren. Daarna kwam de vuilniswagen met veel herrie de plastic bakken legen. Niet veel later kwam de veegwagen van de gemeente met een hoop lawaai iets van de straten vegen waarvan ik me nu nog afvraag wat dan precies. Toen ik net weer even was gaan liggen, begon de schilder bij de buurman te schuren. Bij mijn volgende rustmoment werden er net nieuwe papier containers geleverd, waarvan de wieltjes er met een hoop lawaai nog aan gezet moesten worden. En toen ik net dacht rond een uur of vier, gelukkig de schilders zijn weg, begon mijn buurman te klussen met een hoop gezaag, geboor en getimmer.
Zo'n dag was het dus vandaag.
Op maat gemaakte oordopjes misschien een idee?
Heb ik inderdaad, maar die vergeet ik op een rustig moment natuurlijk in te doen, en dan lig je met een ontspanningsoefening te doen en moet je die ineens onderbreken. Ik moet ze ook standaard vantevoren indien, maar ja LC en dus chaotisch en verstrooid en vergeetachtig hè :-)
Wat een pech, met zoveel lawaai om je heen.
Ja Jarrie, goede tip! ik heb ze al jaren. En nieteens op maat gemaakt, dat vond ik teveel gedoe, maar ik koop bij de drogist in het geel bruine doosje 'Oropax' wasdopjes. Je haalt eerst de bescherm watten eraf, en dan maak je de wasdopjes warm in je handen (of stop ze in je BH) ;-) En dan kan je ze vormen naar je oren. Je kan ze een paar maal gebruiken.
IDEAAL!
En Monalisa, de bladeren zijn al gaan vallen, dus de straatveger met zijn lawaai komt ook bij ons al de eerste bladeren opzuigen met dat lawaaiige apparaat, dus is het geen gek idee die oordopjes aan te schaffen, dat scheelt je een hoop stress.
Helaas je houdt lawaai niet tegen, dus we moeten creatief worden in het oplossen van alles prikkels om ons heen. Ik draag ook in de ochtenduren in de zomer wanneer de zon al vroeg opkomt een slaapmasker, dus ik ben dan echt nock out. Maar je biologische ritme zegt vanzelf wel wanneer het tijd is om wakker te worden. Ik vrees wel dat het na volgend weekend weer even van slag is. maar na een week is dat ritme wel weer hersteld.
Even een reactie van mij op T.W van der Veen. Tja heel herkenbaar wat je schrijft. We hebben gewoon dikke pech.
Er wordt gelukkig wel steeds meer onderzoek naar gedaan, want ook de wetenschap wil weten waarom er toch zoveel mensen niet goed door de corona heen komen. Ik lees echt heel veel hierover op verschillende sites, ook de buitenlandse die in sommige gevallen ook naar het Nederlands worden vertaald. Maar overal kom je vaak op hetzelfde uit: 'Er moet nog veel meer onderzoek naar worden gedaan.'
Ik weet niet of jullie de nieuwsbrief hebben van postcovidnl ? Maar er komt 3 november een online themabespreking door een huisarts. Het thema is: "Je lichaam begrijpen."
Dus dat is altijd de grote vraag, waarom reageert mijn lichaam zo ander op deze besmetting, en gaat het niet over zoals bij anderen het geval wel is. Dat is ook altijd mijn vraag geweest. Ik ben benieuwd wat deze huisarts te vertellen heeft. Ik vind het al heel fijn dat er een huisarts is die zich hierin heeft verdiept.
Dus meldt je aan voor de nieuwsbrief, als je hierboven op informatie klikt dan scroll je helemaal naar beneden, daar kan je dan de nieuwsbrief aanvragen. Al is het maar om meer te weten te komen wat er gaande is in dat ontregelde systeem van ons.
Dankjewel voor je reactie en tip!
Ik ben al beetje op weg naar mijn balans. Het is nog maar een dun koord waarop ik mijn balans vind, het is constant mijn nieuwe evenwicht zien te vinden. Maar ik geloof dat ik het nu door heb wat ik wel en niet moet doen.
Het zal voor iedereen weer iets anders zijn, de een zoekt het in een medicijn die mogelijk wat verlichting kan schenken. Weer een ander probeert alles los te laten en vind dus zo een balans. Gewoon opnieuw jezelf zien uit te vinden maar nu met een nieuwe manier.
Met zoiets ben ik nu bezig. al is het net alsof ik op een pas aan gevroren slootje sta, waarop nog maar net een dus vliesje ijs zit. Ik wil er direct op staan maar zak er nog doorheen omdat ik geduld moet hebben tot het ijs dik genoeg is om erop te gaan staan.
Maar omdat ik zelf ook door heb dat ik niet steeds veel te vlug resultaat wil zien beschrijf ik het hier even in beeldspraak. Ik ben een beelddenker en zo zie ik mezelf al wiebelend op het dunne koord staan om mij evenwicht te hervinden. Maar het lukt me wel staande te houden. En ook zie ik me voorzichtig op het krakend ijs proberen te staan, maar dat is nog niet stevig genoeg, dat heb ik wel door. Dus kijk ik over een tijdje hier weer of ik vooruitgegaan ben. Dan vertel ik ook hoe het me is gelukt.
Ik kan wel zeggen dat ik de afgelopen 3 jaar heel veel heb gedaan omdat ik dacht dat ik echt stappen vooruit zou gaan.
De orthomoleculaire en complementaire geneeswijze die mijn systeem weer zou gaan resetten en tekorten in mijn lichaam qua vitaminen en mineralen aan gingen vullen.
Dat is allemaal gebeurt, toen heb ik mijn voeding aangepast, ik verdroeg geen alcohol gluten en suiker. Dat is allemaal goed gekomen, hoewel ik nog moet oppassen met wat ik eet en kleinere porties verdeeld over de dag.
Maar de klachten bleven gedeeltelijk nog ontstaan, hoe goed ik ook mijn best deed. Ik bleef last houden van een PEM wanneer ik over mijn grens was gegaan. Maar die grens is niet echt duidelijk, want soms had ik het gevoel dat ik best weer dingen aan kon, en dat ik daar heel erg van kon genieten. Het leek er zelfs op dat ik dacht dat ik eindelijk genezen was.
Tot dat er toch onverwachts weer een crash ontstond. En dat gebeurde zo'n 3 maanden geleden. Deze ging niet over met rust. Ik bleef er last van houden en bleef gestressd.
Het was alsof ik niets meer kon verdragen, Daarom nam een onschuldig voetenbadje met magnesiumvlokken wat rustgevend zou moeten zijn. Helaas het gevolg was onrustige dromen, en vermoeid wakker worden. alles wat ik
Alles wat ik probeerde aan supplementen werd niet verdragen. Ik zocht het op wat dit kon zijn. Je hebt natuurlijk verschillende sites waarin je diverse antwoorden krijgt, de antwoorden verbaasde me natuurlijk niet, want in grote lijnen had ik dat allemaal al doorgemaakt, en ik begreep wel dat het met het ontregelde zenuwstelsel te maken had. Maar deze langdurige crash was toch nieuw voor mij.
Wat blijkt is dat ik te lang op mijn adrenaline had geleefd, en dat heeft een prijs. Ik was ook tijdens mijn ziekte mantelzorger voor mijn familie, wel gedoceerd natuurlijk maar toch... De verantwoording was me nu teveel geworden, en ik trok me terug om mezelf te beschermen.
En daarna pas toen ik mijn echte mentale rust weer had teruggevonden, nam mijn adrenaline waar ik op had geteerd weer af. En dan komt de rekening, ik stortte totaal in. 3 maanden lang.
Ik ben daar nu pas achtergekomen dat je heel lang kan presteren, maar toch is er een grens. Door de Post Covid en daarna de crash is mijn autonome zenuwstelsel in een overlevingsstand geraakt. Al mijn systemen raakte uit balans: bloeddruk, bloedsuiker, slaapritme, en wie weet wat nog meer. daarom raakte ik overgevoelig zelfs op de rustgevende magnesium. bizar! Dat was voor mij de reden om
te beseffen dat mijn lichaam momenteel maar 1 ding wil, complete rust zonder enige prikkel uit welke hoek maar ook. Dus ik omarm nu deze eenvoudige manier van leven want dat is momenteel mijn ultieme recept. Mijn slaapkamer is nu mijn toevluchtsoord, daar breng ik de meeste tijd door. Ik heb het daarom nog gezelliger gemaakt met mooie zuurstofgevende planten, ik was opzoek gegaan welke soorten dat zijn. Dus een leuke taak voor deze periode. En het maakt mijn uitzicht gezelliger. De wintertijd is ingegaan, dus neem ik een paar weken een daglichtlamp om niet in een winterdip te raken. Even mijn systeem een steuntje geven, maar ik weet niet of dit ook weer averechts gaat werken. .
Het moet wel heel langzaam worden opgebouwd beginnend met de helft van de voorgeschreven tijd, en van een donkere stand om de paar dagen naar een lichtere stand verhogen totdat ik voel dat het goed blijft gaan. Maar dat heeft wel tijd nodig, ook hier zou mijn systeem gevoelig op kunnen reageren. Ik reageer nu op elke rimpeling. Ik heb mijn lesje wel geleerd.
Hallo Mar.B Stress kun je niet buiten sluiten in je leven, je leven kan ineens totaal op z'n kop staan door een gebeurtenis. Ik zit daardoor nu in een vreselijke crash mijn zenuwstelsel zit in een overlevings stand.