Goeienavond,
Helaas heb ik er weer zo een week opzitten: algehele malaise. Niet beter te omschrijven dan dat: dagenlang constant hoofdpijn en niks wil, hoe meer je probeert hoe erger het wordt tot je eigenlijk niet meer overeind komt. En toen ik dat laatste weer had toen herkende ik het ook pas goed. Ik kon daardoor wel terugvallen op alles wat ik heb geleerd over goed rusten e.d. en de hoofdpijn is dus ook gelukkig weer veel minder.
Dankzij ergo al maanden geen last gehad van PEM dus het kwam mentaal ook hard aan: toch nog PEM, het verdwijnt niet. Natuurlijk ben ik laks geweest afgelopen weken, het ging allemaal net te goed.
Nu vroeg ik me af: is er iemand van jullie die als klacht PEM had, daarvan volledig hersteld? Heb je verhalen gehoord dat iemand ervan af was?
Ik heb me er nu wederom bij neergelegd, je moet niet teveel willen en dan trekt het weg. En daarna gewoon netjes je stoplicht signalen monitoren en energie voorzichtig verdelen. En dan is er heel langzaamaan herstel en een emmer die voller wordt waarmee je ook weer meer kan.
Maar qua perspectief vraag ik me wel af: gaat PEM ooit weg?
Je bent nog niet ingelogd. Log in om te kunnen reageren.
Same here. Ook lang geen klachten, tot deze week dan.🤷♀️
Bedrijfsarts heeft ooit aangegeven dat dit een van de lastige dingen is. Ze weten niet hoelang het duurt, of je er helemaal vanaf komt en zo ja wie wel/niet. Hij zei het kan jaren duren, als het al helemaal weggaat, we weten het niet, dat is helaas de grilligheid van long-covid (en andere ziektes waar PEM in voorkomt)
Laten we hopen dat het ooit weggaat, of dat ze er ooit nog iets op vinden in de biomedische hoek, zodat niet alleen onze groep geholpen is, maar ook alle andere groepen met post-infectie ziektes en me/cvs e.d..
Dit vraag ik mij ook af! PEM is mijn meest vervelende restklacht na een jaar. Deze week nog besproken met de huisarts. Hij wist niet wat het was… Had dus ook geen tips voor herstel. Ik heb na start bij ergo mij 4 maanden lang aan 14 dagpunten gehouden maar geen verbetering. Totdat ik er zelf achter kwam dat het bij 8 punten of hoger steeds mis ging. Hier binnen blijven, rustig aan doen/pacing helpt maar een leven wat rustiger is dan dat van mijn 93 jarige oma is ook niet wat ik ambieer ;) Als ik zou weten dat het over zou kunnen gaan dan heb ik er meer vrede mee!
Mijn ervaring is dat het na 15 maanden wel wat beter gaat. Mijn hartslag stijgt nog steeds bij minimale inspanning maar al wat minder hoog en zakt ook sneller weer. Voorwaarde daarvoor is wel liggend rusten, dat is het meest effectief.
Herstel na activiteit gaat ook sneller. Ik moet binnen mijn kadertje blijven maar dat kadertje is wel gegroeid intussen.
Dus ik heb wat meer hoop gekregen. Ik weet niet of het helemaal over zal gaan. Ik hoop natuurlijk van wel. Maar met elke stap voorwaarts ben ik intussen blij. Ik leef meer in het moment momenteel, over de toekomst kan ik niks zeggen hoe het zal zijn dus spaar mijn energie liever uit dan daar over na te denken. 😉 Wat overigens niet betekent dat het soms toch gebeurt en de paniek wel beetje toe slaat. Wat als dit het is?
Maar er is nog steeds klein beetje vooruitgang, heel langzaam. Ik sta niet stil...
Sterkte.
Na 1,5 jaar ook nog vooral last van PEM (episodes van lamlendigheid, vermoeidheid, hersenmist en zeurderig spierpijnachtig gevoel in onderbenen).
Twee overwegingen en mijn eigen inzicht:
1. Mensen die er vanaf zijn, komen hier denk ik niet meer om te reageren - dat zie ik maar als een stukje hoop.
2. Na eea erover gelezen te hebben, 1,5 jaar intense ervaring ermee en vooral intuitief is mijn huidige standpunt: de niet goed opgeruimde covid virus resten (vrijwel zeker een van de belangrijkste oorzaken) veroorzaken de klachten - waaronder PEM. Zo lang het virus in het lijf blijft, kunnen de klachten (in een bepaalde mate) weer worden getriggered. Er zijn vooralsnog slechts behandelingen die zich richten op de symptomen. Ik heb mijn grootste hoop voor nu vwbt behandeling van de virusresten gevestigd op twee fase 2 studies van Stanford en Yale naar het antivirale middel Paxlovid. Eind dit jaar ronden ze de studies af, maar dan is alsnog de vraag of en hoe effectief het is. Er is iig anekdotisch bewijs dat het effectief kan zijn bij long covid, het is bewezen zeer effectief en het standaard middel voor covid infectie bij risico groepen om mortaliteit met naar ik meen 95% te reduceren. Vervolgens is nog de vraag wanneer ze de resultaten laten weten en dan moet het, indien effectief... nog op de nl markt toegelaten worden. Maar er gebeurt meer aan onderzoek, zie hier een overzicht: https://www.stichtinglongcovid.nl/hoe-behandel-je-longcovid
Mijn eigen inzicht is dat je de malaise flink kan verminderen, als in: er is steeds meer nodig om het te triggeren en de malaise duurt korter. Terwijl je ook stukken meer energie en andere voordelen kunt ervaren. Dit kun je doen door lichaamsbeweging. Althans voorzichtig, met beleid; vooral op je hartslag / het cardio stuk. Ik volg hiervoor een programma bij Sportgeneeskunde Rotterdam. En natuurlijk pas zodra je stabiel bent: wat al een grote opgave kan zijn. mij is dat stuk gelukt via een bepaalde oefening, zie het topic "nervus vagus resetten".
Op mn dieptepunt vorig jaar triggerde 5minuten heel rustig zwemmen een malaise die wel een week duurde. Begin dit jaar had ik nog vaak dat een keer te zwaar trainen of uit eten icm aardig wat doen op een dag 24u malaise kom geven. Dat heb ik door training naar flink wat doen op meerdere dagen gekregen en dan de combinatie met een keer te zwaar trainen gaf dan 2-3uur malaise. Ik zat toen qua cardio op 25m joggen op max 130-135bpm. Ik ben optimistisch dat ik dat nog wel verder kan verbeteren dmv langer bezig met dit trainingsprogramma. Wie weet zou ik zelfs ooit weer een volledige bokstraining kunnen doen (mijn punt / hoop op de horizon).
Echter, ik ben op reis gegaan naar mexico, jetlag kwam hard aan, was daar vaak vermoeid, kwam niet aan trainen toe, ging een paar keer duiken (25-30meter diep), kreeg weer vaker malaises, en ben nu weer een stuk sneller en langer in malaise dan daarvoor... dus wat dat betreft nogal een dynamisch beeld, maar de klachten kunnen iig een stuk verminderen met meer kwaliteit van leven.
Hoi allemaal,
Bedankt voor jullie reacties. Toch fijn hier de herkenning te hebben met elkaar. Juist omdat PEM zo verlammend is op je leven en tegelijkertijd zo lastig uit te leggen aan je gezonde omgeving. Dan vind ik jullie leerpad heel waardevol.
"Ik moet binnen mijn kadertje blijven maar dat kadertje is wel gegroeid intussen." Dit geldt voor mij ook en was ik door de PEM frustratie weer even vergeten. Bedankt voor het benoemen.
Sjimbo, ik ben onder de indruk van jouw verhaal. 25 minuten joggen! Geleidelijk, met regelmaat en een opbouw waar je begeleid wordt. Biedt toch ook weer enig perspectief.
Dat je wat losser werd met je verre reis is begrijpelijk. Toch nog zo een lichtpuntje: kwaliteit van leven.
Terug
3 oktober 2023
Artikel over post-exertionele malaise (PEM) in het revalidatie tijdschrift.
Patiënten met post-COVID syndroom worden zieker van inspanning
Inspanningsintolerantie en post-exertionele malaise (PEM) bij patiënten met post-COVID syndroom.
Patiënten met post-COVID syndroom lijden aan vermoeidheid, inspanningsintolerantie en post-exertionele malaise. Post-exertionele malaise is de verergering van klachten na fysieke, cognitieve of mentale inspanning, waardoor sommige vormen van revalidatie en fysiotherapie averechts werken voor het herstel van deze patiënten.
In dit artikel wordt de huidige wetenschappelijke stand van zaken op het gebied van de pathofysiologie van post-COVID syndroom weergegeven, in het bijzonder de onderliggende oorzaken van post-exertionele malaise.
https://www.revalidatie.nl/ntr/patienten-met-post-covid-syndroom-worden…
Hi Els,
Dank voor het artikel. Inmiddels ben ik blijkbaar in staat om een dusdanig medisch artikel te lezen. Post-covid wordt door meerdere factoren veroorzaakt. Voor de andere lezers een (hopelijk begrijpelijkere) samenvatting.
Post covid waarbij iemand wel of niet last heeft van post-exertionele malaise (PEM) verschillen wezenlijk van elkaar.
Er is nog steeds geen lichamelijke oorzaak van de klachten gevonden. Men gelooft dat meerdere factoren gezamenlijk de oorzaak vormen, maar die hypothetische oorzaken zijn niet daadwerkelijk te meten bij iemand. Die oorzaken zijn: disfunctioneren van je autonome zenuwstelsel en immuunsysteem, kleine bloedpropjes en je cellen die slecht herstellen.
Die oorzaken passen bij de behandelrichtlijn als iemand wel last heeft van PEM. Daarbij is pacing de allerbelangrijkste strategie om in ieder geval niet verder achteruit te gaan.
Het artikel geeft verder helaas geen inzicht op mijn vraag of PEM kan verdwijnen. De oorzaken zijn gewoonweg niet bekend. Dus ik vermoed dat vanuit medische hoek er ook gewoon geen antwoord is over het genezen van PEM.
Hi allemaal,
Ik heb ook last gehad van PEM, maar ben nu volledig hersteld!
Dankzij een aantal berichten op de FB pagina ‘Succesverhalen van Corona patiënten met langdurige klachten NL’ ben ik het boek ‘The Way Out’ van Alan Gordon gaan luisteren. Het is Engelstalig, maar wel redelijk eenvoudig en praktisch beschreven.
Mocht Engels te uitdagend zijn, ‘Weg van de Pijn’ van Saskia de Bruin is een goed alternatief. Die is ook beschikbaar als luisterboek.
Luister hier mijn succesverhaal: https://spotify.link/whGxXsIxiDb. Daarin beschrijf ik ook over de terugval die ik had na het trainen bij de fysio. Alle soorten inspanning, fysiek, mentaal, emotioneel zorgde voor een toename in klachten. Achteraf gezien was ik te alert op alle symptomen, zag ik gevaar in enkele zaken en had ik vaak de gedachten 'dit ging nu goed, hopelijk voel ik me morgen ook nog goed'. Dat zorgt er eigenlijk voor dat je continue 'aan' staat, waardoor je brein denkt dat er een gevaar is. En daarom gaat je brein klachten geven.
Wat ik graag wil benadrukken, de pijn of vermoeidheid die jij ervaart is echt! Het is het beschermingsmechanisme van het brein. Het brein signaleert een ‘gevaar’, waardoor het symptomen gaat geven om je te beschermen. Dit gebeurt ook als jij je been breekt, dan zorgt het brein voor de pijn symptomen zodat jij je been een tijdje niet gebruikt. De pijn of het vermoeidheidsgevoel dat je als mens ervaart ontstaat altijd in het brein. Maar soms is het beschermingsmechanisme van het brein te actief. Waardoor jou brein je wil beschermen voor iets wat geen gevaar meer is, of dat je (onbewust) ergens gevaar in ziet wat eigenlijk geen gevaar is.
Dat betekend niet dat jij je aanstelt of je de klachten inbeeld. Het goede nieuws is, je kunt van de pijn en vermoeidheid symptomen afkomen.
Ik kon in mei dit jaar maar 10 minuten wandelen, soms was douchen op een douchestoel het maximale wat ik kon op een dag. Vorige week heb ik in 5 dagen 65km gewandeld met 2800 hoogtemeters in de bergen van Oostenrijk. Dit had ik in mei niet durven dromen.
Ik hoop dat ik je met mijn succesverhaal kan inspireren om ook je herstel op deze mind/body manier aan te pakken. Veel succes!
Ik ben heel benieuwd naar jullie ervaringen, mocht je vragen hebben, stel ze gerust.
Inmiddels durf ik te zeggen; ik ben ervan af! Maar de angst voor terugval is toch aanwezig. Ondanks dat ik weer 100% mezelf ben: fysiek en cognitief...ik ken mensen die dat 6 maanden of langer waren en daarna toch weer terugvielen in LC klachten. Maar ik moet mezelf dwingen om te geloven dat het voor nu in ieder geval 100% herstel is, inclusief herstel PEM klachten.
Ik heb drukke vakanties achter de boeg, werkgerelateerde stress, examenstress, sollicitatievrees en een gehaald examen zelfs, sneller dan ervoor stond. Ik kan niet in de toekomst kijken; maar voor nu en al aardig wat maanden durf ik te zeggen; het is weg.
Beste Theresa,
Ik durf het bijna niet hardop te zeggen maar het lijkt er op dat de PEM bij minder aan het worden is. Covid patiënt sinds nov. ‘21, en ernstig beperkt in doen en laten. Vanaf okt’25 word ik behandeld met Naltrexon low dose, door de Vermoeidheidkliniek. Of het daardoor komt weet ik niet, maar ik kan iets meer prikkels verdragen en herstel sneller na een intensieve mentale activiteit, zoals een feestje.
Ben vandaag ook.met de Ldn begonnen, ik hoop dat ik tot de 60% behoor waarbij het aanslaat. En PEM straft me altijd een dag later. Schrijf ik s' avonds heel positief in mijn dagboek wat ik allemaal gedaan heb, inclusief een half uur rust midden op de dag,en vandaag doodmoe, huilbuien, somber...
Denk ik das 180gr tegenovergesteld aan gister. Het is zo een grote valkuil, als ik een goede dag heb,en ben ergens mee bezig,dan denk.ik gauw, ik maak het wel even af. Hierna trots op mezelf..
Het moeilijkste bij PEM en het pacing verhaal is dat je halverwege een activiteit welke je( nog) kan en wat plezier en voldoening geeft, moet stoppen.
Alsof je in het midden van een goede film uit de bioscoop weg af moet haken..terwijl je op dat moment je je gewoon goed en energiek voelt...
Ja Paul, helemaal mee eens. Zo gaat het precies bij mij ook. Het is ook zo onvoorspelbaar.
Vandaag had ik weer zo'n moment waarop ik het gevoel had dat het nu echt verbeterde. En waarschijnlijk heb ik daardoor ook teveel gedaan. Maar je voelt het op dat moment niet. Ga je dan op je gevoel af, of geniet je van dit moment?
Waarschijnlijk ga ik morgen overdag het merken, de ochtend uren na mijn ontbijt voel ik me altijd op mijn best, dus dan merk ik het nog niet, maar ik weet nu al met zekerheid dat morgenmiddag 'de man met de hamer' langskomt. Daarom plan ik de volgende dag een totale rustdag in.
Toch hoop je elke keer weer dat nu de verbetering eindelijk is ingetreden. Hoop doet immers leven? Maar dan volgt er toch weer die teleurstelling. Het is en blijft een rare ziekte. Ook voor de buitenstaanders, het ene moment kan je alles, het andere moment is er nergens meer energie voor, totaal uitgeput. Zelfs denken lukt niet. Dat snap je zelf al niet, laat staan een ander.
We zullen het ermee moeten doen! Sterkte!
Goedemorgen, er is voor long covid lotgenoten een informatieve nieuwe website!
Lees alles deskundig en duidelijk uitgelegd op
Www.ruimtevoorherstel.nl
Gemaakt om.patientem mee te kunnen voorlichten over dysautonomieklachten en wat je er aan kunt doen.
Beterschap, hartelijke groet
Janneke.
Ps stuur het door aan lotgenoten aub. Of kijk ook eens op op linkedin bij
Janneke Scherpenisse
Ik heb daar ook filmpjes op geplaatst met goede uitleg
Heel herkenbaar hoor!
Ik weet dat ik na iedere anderhalf uur moet gaan liggen, een uur prikkel vrij. Maar soms baal ik er zo van om wéér te moeten gaan liggen, want inderdaad, dan ben je net 'in the middle' van iets en wil je gewoon door, en voel je je nog goed. Maar maak ik er twee uur van, dan voel ik het later op de dag en gebeurt het zomaar dat ik s avonds niet meer kan koken en eten. En dan heb ik weer spijt van dat half uurtje langer op. Maar inderdaad dat steeds maar bezigheden onderbreken omdat je moet gaan rusten, het is soms zo frustrerend.
Het moeilijkste is nog het eerste rust moment op de dag, want dan kom ik voor mijn gevoel net uit bed en heb al 12 uur gelegen, en dan moet ik na 1 1/2 uur alweer plat.
Maar ik moet nu ook maar weer eens gaan liggen. :-)
Hebben jullie ook er meer last van met deze hoge temperaturen? Ik doe dan nog minder. Maar gek genoeg vind ik dat met deze extreme warmte lang niet zo erg als tijdens het 'normale' weer. Ik merk dat anderen ook nu een stapje terug doen. Het valt dan minder op.
Gelukkig zit het nu wel in mijn systeem om te pacen, omdat ik wel merk dat het me helpt. Ik kan nu zelfs wat meer doen zonder de terugval. Ik ken mijn grenzen nu wat beter.
Gisteren schreef ik dit nog:
{ " Vandaag had ik weer zo'n moment waarop ik het gevoel had dat het nu echt verbeterde. En waarschijnlijk heb ik daardoor ook teveel gedaan. Maar je voelt het op dat moment niet. Ga je dan op je gevoel af, of geniet je van dit moment?
Waarschijnlijk ga ik morgen overdag het merken, de ochtend uren na mijn ontbijt voel ik me altijd op mijn best, dus dan merk ik het nog niet, maar ik weet nu al met zekerheid dat morgenmiddag 'de man met de hamer' langskomt." }
Maar de man met de hamer is nog niet langs gekomen.
En zo hoop ik toch op langere termijn steeds iets meer te kunnen doen.
Dat is mooi..wat je zegt..zo onvoorspelbaar.
Fijn dat de man met de hamer is weg gebleven MarB.
Ik merk dat, als ik een tijdje de gelegenheid heb gehad om op mijn eigen tempo te leven en te pacen, ik beter/sneller herstel van PEM, als ik weer eens over mijn grens ga.
Helaas is die gelegenheid voor leven op mijn eigen ritme de afgelopen 4 maanden danig verstoord geweest door allerlei werkzaamheden aan en om mijn huis, waar ik geen controle over had. Resultaat is keer op keer gecrasht en dan niet goed kunnen herstellen door alle drukte/geluid. De rust is nu eindelijk weergekeerd, maar ik ben zo overstresst dat ontspannen maar moeilijk lukt. En dat maakt me dan weer kwaad, want zonder al die toestanden zou ik er nu denk ik best redelijk aan toe zijn geweest.
Vanmiddag lag ik eindelijk dan wel weer lekker een ontspanningsoefening te doen, maar ja, dan gaat er weer iemand grasmaaien, en ik weet dat die persoon dan minstens een uur bezig is. Dus ik op om oordoppen in te doen, maar dan is het moment van ontspanning verstoord en kan ik dat niet meer terug vinden. Ik moet ook gewoon meteen mijn oordoppen in doen, maar als het rustig is denk ik daar weer niet aan.
Het is nu gelukkig iets koeler, dat is ook wel fijn, want die hitte trek ik niet echt.
Hoe is dat bij jullie?
Voor de Lc voer ik met mijn kajak 2 weken door een hittegolf heen, de Rijn van Basel naar Deventer. In Duitsland 36 gr gehad. Gewoon 70 km per dag varen...nu geeft de Lc een ochtend accu van 25% en idd na 3 uur weer een uur rusten. Het afkoelen kost het lichaam veel energie, icm met slechte kortere nachtrust loop ik op mijn tandvlees, zoals velen.
Monalisa...ik denk dat je zwaar in het rood staat..ik zou denk ik overdag proberen bij iemand te bivakkeren en dan savond weer naar huis...wat zal jij blij zijn dat die herrie voorbij is.
Hoi Paul, de rust is inmiddels terug gekeerd.
Bij iemand bivakkeren, zoals jij suggereert, zou ook niet mogelijk zijn geweest. Dat betekent in een sociale situatie zijn en dat is ook na heel even al teveel. Dan zou diegene de hele dag op eieren moeten lopen voor mij. Niet te doen.
Wat de hitte betreft, voorheen heb ik ook wandelvakanties in ruig en bergachtig gebied gedaan bij 35°. En voor mijn werk zat ik vaak in plaatsen waar het 37° was en liep ik toch de hele dag te werken in de hitte.
Nu trekt ik boven 20° al moeilijk. Ik ben al 2 nachten aan het kamperen op een luchtbed in de woonkamer omdat het in de slaapkamer 31° is.
Door een andere aandoening kan ik over een deel van mijn lijf ook niet meer transpireren, dus dat helpt ook niet echt. Koude natte handdoek om is wel een oplossing.
We moeten het nog even volhouden. Sterkte!
Hoi Monalisa
Ik herken dat wat je schrijft over dat 4 maanden lang in de hectiek te zitten met werklui enz. Dat kan je toch al ontregelde zenuwstelsel, nog meer overbelasten. Ik heb dat gehad tijdens onze verhuizing. Wat een nare tijd was dat. Je moet wel, er is geen weg terug, het moet gewoon gebeuren, maar vergt zoveel energie van je dat dit (althans bij mij) maanden hersteltijd nodig heeft gehad. En dan ben je natuurlijk nog niet op het normale niveau, nog steeds zit de post covid je in de weg.
Voor mijn man was het ook een zware tijd en koste hem ook veel meer energie, hij is ook de jongste niet meer, maar hij herstelde na een weekje rust, en was daarna weer helemaal hersteld. Dat normale herstel dat missen wij. Als we al ooit kunnen herstellen.
Maar ik heb daar ook al vrede mee. Nu maar zorgen dat we deze hete dagen doorkomen. Die oordoppen ja ook zoiets, ik heb oordopjes van was, die draag ik altijd bij me, want soms vooral wanneer ik al overprikkeld ben, kan elk extra geluid me nog vermoeider maken, en goed nadenken lukt al helemaal niet. Dat komt weer door het ontregelde zenuwstelsel. En ja, dan verval je weer in een PEM. Dus die oordopjes doe ik nu waar ik ook naartoe ga alvast in. Vooral naar een supermarkt.
Voor mij hetzelfde vraag me echt af of dit iets blijvend is , 2 jaar geleden ingestort en er is geen enkele dag geweest dat ik de oude was. Deze warme dagen helpen niet echt mee! Ik lig soms dagen / weken op bed elke dag afwegen wat wel of niet kan het is echt afgrijselijk. Zoek vaak de rust op of zit met een koptelefoon op! Oren die de gehele dag suizen en bij teveel informatie horen en verwerken dan loopt de druk alweer op. Heb ergo gehad maar die heeft mij weer terugverwezen naar de huisarts ook wetende dat de huisarts niets kan doen.
en inderdaad normaal herstel zou mooi zijn en heb er eerlijk steeds minder vertrouwen in. Zit nu gemiddeld op 3 activiteiten van 20 min per dag , staan gemiddeld 10 min en reizen buiten de deur max 15 tot 20 min lopen. En dit is bij mij een beter dag , ik herken zoveel in de verhalen hier!
en hoop ik dat voor ons uiteindelijk een oplossing komt
Sterkte allemaal!
Groetjes Danny
Hoi Daniel, die warme dagen waren echt verschrikkelijk nog vermoeider, veel zweten slecht slapen. Het is inderdaad afwegen wat je kan doen op een dag zonder te crashen. Ik hoop net als zoveel anderen op een oplossing voor onze klachten. Sterkte, groetjes Wappie
Hoi Danny, heel herkenbaar allemaal. Maar ik denk dat juist de herkenning, ook voor jou, al heel veel kan doen. Je bent niet de enige, het ligt niet aan jou en het zit niet tussen je oren. Je kunt je enorm eenzaam en onbegrepen voelen in de 'normale wereld'. En dan is het fijn om herkenning en erkenning te vinden in, wat ik noem, Covidland.
Ik zeg tegenwoordig: ik woon al bijna 4 jaar in Covidland en heb er behoorlijk goed de weg leren kennen evenals de gewoontes en ik spreek er inmiddels ook vloeiend de taal van. En ik zit op de eerste rij als het gaat om informatie over alle ontwikkelingen en onderzoeken.
Dus ik zou zeggen, welkom in Covidland :-)
Hallo Allen in dit Covidland
Ja een mooie vergelijking Monalisa. Ik woon ook al 3 jaar in dit land. Slow Living hier.
Sommige emigreren naar het buitenland voor een Slow Living leven, maar wij creëren hier de digitale versie.
Ik had vandaag voor het eerst een gevoel dat ik alles aankon. Ik weet dan dat ik moet oppassen, want voor ik het weet sta ik weer ver in de reservestand, als ik over die onzichtbare grens ben gegaan en de adrenaline me komt ondersteunen. Dan heb je niet door dat adrenaline je een nep gevoel van energie geeft. Er hangt n.l een duur prijskaartje aan: dagenlang een PEM.
Toch had ik het er vandaag voorover, al was het maar een ochtendje, maar na weken die hitte voelde het vandaag goed. Het licht stond op groen voor mij. De laatste dagen was het goed afgekoeld, tijd om een rustig terrasje op te zoeken, voordat straks de schoolvakanties beginnen, en de drukte. Dus vandaag was dé dag!
Wat het me gaat kosten aan prijs die ik ervoor moet betalen zie ik later wel. Soms moet je even testen of het nog lukt om jezelf weer een beetje mens te voelen.
Nu plat, want straks is de adrenaline uitgewerkt. Ik hoop ook voor jullie dat het er een keertje inzit, al is het alleen maar het gevoel te hebben dat het je gaat lukken.
Ik hoop dat je heel erg genoten hebt op je terrasje MarB. En ook dat de straf straks meevalt. (Alsof je iets verkeerds hebt gedaan 😊) Ik ben heel benieuwd.
Zo houd ik enorm van marktjes. Ik zou zo graag weer eens over de markt willen slenteren. Wie weet, ga ik het er binnenkort ook eens op wagen. Maar nu eerst nog bijkomen van maanden gedoe. Dan denk ik na veel te korte tijd ook steeds weer dat ik de wereld weer aankan, maar ja, je weet hoe dat gaat.
Ik ga in september mijn voortuin onderhoudsvrij laten maken. Ik heb heel lang getwijfeld, want het is een investering, en dan denk ik, ja maar stel dat ik ineens ga verhuizen, zonde van het geld. Of dat ik toch nog terug kan naar het land waar ik mijn hart heb achter gelaten. Nu heb ik de stap genomen met de gedachte: vergeet dat maar even, voorlopig ga jij nergens heen en dan kun je het je het beste hier comfortabel maken, zodat je hier zo optimaal mogelijk kunt genieten. Het is weer een stap in mijn ontwikkeling. Het heeft heel veel wikken en wegen gekost. Maar ik leef hier en nu. En wat de toekomst brengt zien we dan wel weer.