Begin dit kalenderjaar keek ik reikhalzend uit naar een rustiger periode. Na een enerverend najaar met als hoogtepunten de PAIS demonstratie op het Malieveld én de succesvolle doorstart met LDN (ik hoef minder vaak en minder lang te rusten overdag) denderde ik de decembermaand in. Zou ik het dit jaar "beter” doen dan vorig jaar? Helaas: ondanks een betere planning was het nettoresultaat niet veel hoger. Als je de energie niet hebt kan je nog zoveel plannen, maar het helpt je alleen deze prikkel-high periode beter door te komen. De kerstbijeenkomst met familie moest ik nog steeds aan me voorbij laten gaan. En tot een half uur voor het aftelmoment had ik helemaal geen zin in Nieuwjaarsgedoe.
Wat ook niet meehielp is dat ik per 1 januari officiëel ontslagen werd. Op zich heb ik niets te klagen met de 60+ regeling. En met een aanvulling van het ABP zit ik helemaal goed. Maar je begint het nieuwe jaar wel met een kater zonder dat je maar één druppel alcohol had gedronken.
Maar er gloorde wel hoop: ik kon misschien meedoen aan een echt medisch onderzoek (niet zo'n nepper als die van de geldkloppers van de pijnkliniek). En ik had bedacht dat het misschien wel een goed idee was om een Mannensupportgroep te beginnen.
In het kader van de zingeving was dat laatste een goed idee. Maar oh,oh,oh wat had ik het verschil onderschat tussen deelnemer zijn van een supportgroep en het begeleiden van zo'n groep. Niet dat de mannen zo vervelend waren. In tegendeel. Ik nam mijn rol te serieus alsof het werk was: vergelijkbaar met de rol van een leerkracht en een klas. Nix rustig...
Bij het ontslag kwamen ook nog meer dingen kijken dan ik gedacht had. Het overleg over de vaststellingsovereenkomst hadden de juristen verknald dus de financiële afwikkeling moest nog gebeuren. En hoe zet je gevoelsmatig een punt achter je loopbaan als meester? Wat past bij mij als long covidpatiënt... Dat was ook geen makkelijke klus. Dat werd dus op verschillende momenten op verschillende manieren. Nix rustig...
Van jongs af aan heeft schaatsen mij als kijksport kunnen bekoren (ik stam nog uit de tijd van Ard en Keesie met het noteren van rondetijden en uitslagen op het schema uit de krant). Ik keek dan ook uit naar de winterspelen in Milaan. Maar als Long Covid patiënt bleek dat ook heel anders als verwacht. Eigenlijk was het me te veel: hoe mooi en succesvol het allemaal ook was. Ik was dan ook blij toen de spelen na 17 dagen over waren. Nix rustig...
De rust moest dan maar komen van een vakantie in de Ardennen. Dit keer buiten de schoolvakantie en niet 1 maar 2 weken. We hadden ontzettend geluk met het weer en het huisje. Zo'n stille omgeving hadden we nog niet eerder gehad. Eindelijk rustig...
Maar dat maakte het contrast met mijn "normale” leven eigenlijk alleen maar groter. Terug in het prikkelrijke Amsterdam kon ik lastig mijn draai vinden. Moet ik misschien niet blijvend van omgeving veranderen? Wat is wijsheid? Nix rustig nagenieten...
Ook omdat de volgende uitdaging alweer op mijn bordje lag. De roze filmdagen. Als filmliefhebber én homo dompel ik me al meer dan 20 jaar onder in prachtige films uit alle windstreken én dat in mijn eigen filmhuis in mijn eigen Westerpark. Ik dacht echt met meer energie van vakantie terug te zijn gekomen... Ai ai ai ik had me rijker gerekend dan ik was. Ook hier was ik blij dat het festival na 12 dagen over was. Nix rustig...
Aan die rust moest ik toch zelf werken, want het is niet leuk om Pasen vooral gestrekt door te brengen.
En wie had er ook alweer bedacht dat het leuk was dat alle klassen (16!) van mijn school als afscheid een film zouden kijken en ik dan met een popcornkar langs zou komen. Dat was ik toch echt zelf... Gelukkig was ik wel zo wijs om maximaal hulptroepen in te schakelen. Dank lieve man, lieve directeur en lieve voor iedereen klaarstaande administratief medewerkster. Nix rustig, maar gelukkig wel te doen. Ik heb ervan kunnen genieten!
Ik pace dus wel, maar bij mij zal je niet zo gauw een "mager” programma zien. Op het scherpst van de snede probeer ik nog iets van mijn oude levensstijl te handhaven. Nix rustig, maar wel nog een leven to the max. Mijn leven XXX.
PS1 dan heb ik het nog geeneens gehad over alle dingen die op ons als community afkwamen (het eerste Long Covid/PAIS debat / de lidocaïne-affaire / mijn komende deelname aan het Turn Long-Covid studie / de bezuinigen op de AOW, WIA en C-support) én wat die despoot uit Amerika allemaal uitvreet. Nix rustig...
PS2 ik liep al langer rond met het idee ik moet weer eens een column schrijven, maar nu de eerste dag van de meivakantie heb ik er pas de rust voor :-)
