Harde muziek leidt vaak tot mijn onmiddellijk vertrek, al heb ik tot mijn plezier gemerkt dat er ook winkels zijn waar men het geen probleem vindt op mijn verzoek de muziek tijdelijk even uit of zacht te zetten. Zo fijn!
Er zijn echter meer zaken die invloed op me hebben, zoals de indeling en uitstraling van de winkel. Een veelheid van vormen en kleuren dicht op elkaar kan lastig zijn. Als ik dan mijn hoofd heen en weer beweeg om rond te kijken, komt alles tegelijk mijn filterloze hersenen binnen en al die vormen en kleuren proberen tegelijk begrepen en geïnterpreteerd te worden. Om overload te voorkomen helpt het me om mijn aandacht dan op een stukje per keer te richten: één schap, kast of rek tegelijk. Soms is er echter iets met de verlichting. Ik heb niet zozeer last van fel licht, maar door schittering, knipperen en flitsen – ook door een kapotte TL-balk – ervaar ik de binnenkant van mijn hoofd binnen heel korte tijd als een discobal op een 70s party. Dus met spiegels, spotjes, draaiende en glimmende vormen, knipperende lichtjes of wat voor andere creatieve lichtshow ook, krijg je me betrekkelijk eenvoudig weg. Dit symptoom is een geweldige beveiliging tegen impulsaankopen, maar een mens heeft toch wel eens iets nodig, een nieuw kledingstuk bijvoorbeeld.
"Joh," zei ik tegen mezelf, "je gaat gewoon online kleding shoppen!" Lekker rustig thuis. Massa’s mensen doen dat, dus waarom deed ik dat eigenlijk niet? Nou, dat begreep ik al heel snel. Zoeken op internet is geen feestje voor een snel overprikkeld mens. Een berg aan indrukken door al die beelden, lichten, kleuren en informatie. Ik had in een mum van tijd een vol hoofd en toen was ik alleen nog maar op zoek geweest naar een winkel… Ik klapte de laptop dicht en besloot een volgende sessie een paar dagen later te houden.
Voor het gemak koos ik toen de online winkel waar een vriendin goede ervaringen mee had, maar ik moest toch nog steeds veel uitvogelen: waar vind ik de truien, de broeken, de kleuren en prijzen. Het heen weer scrollen, zoeken en begrijpen werd alweer snel te veel, dus riep ik de hulp van mijn man in die me graag ter wille was. Met hem aan de knoppen kon ik me eindelijk verheugen op het shop plezier. Alhoewel.. plezier? Ik moest natuurlijk toch nog steeds zèlf kijken naar de kledingstukken op veel, heel veel pagina’s, was toch getuige van veel scrollen en inzoomen. En met manlief naast me bleek het helaas toch niet zo fijn shoppen (‘Die trui vond je net leuk, wat is er nou ineens mee mis? Wat voor broek? Nee ik heb geen idee wat jersey is. Wat is mauve voor kleur dan? Ja zeg, ik ben nu al drie keer terug geweest naar de jasjes. Kies iets!’)
Zucht. Kiezen en beslissen is ook nog eens een stuk moeilijker als ik moe ben.
Ik heb gekozen. Mijn man heeft de bestelling afgehandeld. We zijn nog bij elkaar. Meer dan de helft van de kleding is weer retour gestuurd. Kortom: het was geen oplossing. En dat was het ook om een andere reden niet. Ik wil kleding gewoon graag in het echt zien, de kleuren, hoe het materiaal beweegt en het hoe het stofje voelt.
Soms droom ik wel eens over een soort SRV-man voor kleding, een rijdende winkel die voor mijn deur staat met een beperkt aanbod in mijn stijl en maat en passend bij mijn portemonnee.
Maar tot die tijd zit er niets anders op dan to shop - till I drop.
