De bedrijfsarts was erg inlevend en raadde aan het ‘de tijd te geven’. De huisarts was erg inlevend en raadde een multidisciplinaire aanpak aan waar ze goede dingen over had gehoord. Beiden wisten destijds gewoon niet zo veel van (post) covid en zaten naar mijn gevoel een beetje met hun handen in het haar. Ik ben ondanks mijn eigen twijfel over de aanpak wel op het voorstel van de huisarts ingegaan, maar kwam daar niet verder dan de intake. Dat is een verhaal voor een andere keer.
Wat moest ik nu? Via C- support, wat een geweldige mensen heb ik daar mogen spreken!, kreeg ik veel tips aangereikt, waaronder de dringende suggestie naar een ergotherapeut te gaan. Nou ben ik wel wat eigenwijs en dacht in eerste instantie dat ik dat allemaal zelf wel kon. Ha! Naar Sterre gaan was de beste stap die ik ooit heb gezet. Allereerst wist zij precies waar ik het over had. Ze begreep mijn klachten, kon het nog in bepaalde mate aan me uitleggen ook en ik heb tranen met tuiten gehuild vanwege de erkenning die ik ervaarde door haar begrip. Vervolgens verdiepten we ons in mijn activiteiten op een dag, om te zien hoe ik mijn energie verdeelde. Ze bekeek mijn lijsten en concludeerde al snel dat ik geen rustmomenten nam. Ik sputterde heel erg tegen, natuurlijk, eigenwijs hè, en wees naar de momenten dat ik had zitten lezen, foldertjes kijken, naar muziek zat te luisteren. Ze keek me ernstig en tegelijk lief aan en vertelde dat dat geen rusten was. Rusten is niets doen: zitten, liggen, in een rustige omgeving, eventueel met je ogen dicht.
Ik bedacht mismoedig dat ik leek op de batterij van een ouwe smartphone: hij kan volledig opgeladen zijn, maar je speelt drie levels van je favoriete spelletje en hij staat alweer bijna in het rood. Opladen dus, èn zorgen dat je niet te snel leegloopt. Ook daarvoor had ze veel tips. Hoe ik kon doseren, niet moest multitasken en korte pauzes tussendoor nemen. Hoe belangrijk het was om ook leuke dingen te doen, omdat die simpelweg ook energie geven. Het was heel, heel erg niet makkelijk. Ik had altijd zo’n hoog tempo, deed meerdere dingen tegelijk, barstte van de ideeën. En, niet in de laatste plaats, ik was opgevoed met het idee dat ledigheid des duivels oorkussen was. Zelfs een leuk boek lezen terwijl er nog gestofzuigd kon worden of de wasmand vol zat, gaf me het gevoel dat ik de boel thuis moedwillig verslonsde. Ik kon al zoveel niet meer, en nu was ik ook nog een waardeloze huisvrouw.
Maar Sterre legde ook daar haar vinger op. Ze gaf geen oordeel, maar ze benoemde het wel. Al haar adviezen zijn goud waard geweest, maar wat ze me bood was veel meer dan dat. Ze coachte, steunde, bemoedigde en was eerlijk over de te verwachten resultaten. Met haar begeleiding begon het acceptatieproces, dat het misschien wel altijd zo zou blijven. Met haar steun heb ik langzaam maar zeker leren omgaan met de klachten, de symptomen, met mijn nieuwe leven. En langzamerhand heb ik daardoor ook mijn eigen manier gevonden om dat leven te leiden, zoals dat bij mij past. Mijn manieren van rusten, van grenzen stellen, van de week of de dag indelen, van afwisselen, van keuzes maken. Ik heb van Sterre geleerd hoe ik dat kan doen. Ik richt daarom graag een standbeeld voor haar op. Boetseren of brons gieten lukt me niet, dus ik doe het met woorden.
