In 2023 kreeg ik toch nog corona, echt op de valreep, maar door een ongelukkig toeval. Mijn man en ik hadden ons door de moeilijke jaren er goed op kunnen voorbereiden, deden ons best om niet besmet te raken, dat was on al de jaren gelukt. Toen het virus afgezwakt was, en er in de zomer van 2023 nog even het laatste staartje van een milde variant kwam, waren wij de klos.
Mijn man was er binnen een week vanaf, ik heb er veel langer over gedaan en was behoorlijk ziek ervan. Ook daarna knapte ik niet echt meer op. Nou ja iedereen hier kent het wel. Je geeft het de tijd, je zit misschien in een wat slechtere periode enz. Maar na een jaar merk je toch dat je daarna nooit meer de oude bent geworden.
En dan begint het hele proces van wat kunnen we hieraan doen. Niemand had het in 2024 meer over corona. We wilde weer verder en die verschrikkelijke periode snel vergeten. Het leven gaat door.
Nu na jaren in een overlevingsstand geleefd te hebben, en van alles geprobeerd, zit ik nu in de fase van aanvaarding en zoek ik een goede balans.
Dit was mijn intro, wie zijn verhaal ook kwijt wil en misschien al een balans heeft gevonden, kom maar op, brandt maar los. We kunnen elkaar helpen of steunen.
Je bent nog niet ingelogd. Log in om te kunnen reageren.
Hoi MarB,
Een hele stap vooruit, ook al klinkt dat natuurlijk heel raar. Maar toch is dat het.
Wat een groeiproces maken we door hè, door deze ziekte. En dat is dan weer positief.
Met als jij heb ik ook 2,5 jaar er alles aan gedaan om het virus te vermijden. En ja, één keer ga je ergens naartoe want, denk je, het gevaar is nu wel geweken en de omikron variant is minder heftig en bam! Daar neemt het virus je te grazen.
Dan denk je okee, ik ben er goed ziek van geweest, maar ik ben niet in het ziekenhuis terecht gekomen, dus ik kom er goed vanaf. Maar dan begint de ellende, want je lichaam herstelt niet zoals je had verwacht. Je krijgt de raarste klachten en niemand kan je helpen. Kom over 3 maanden nog maar eens terug,vaas steeds het antwoord. Zelf denk je nog dat het over een maand wel beter zal gaan. Als je die maand meerdere kansen hebt gegeven, stap je over op 3 maanden termijnen van hoop op herstel, daarna op 6 maanden en na 2 jaar kom je tot de conclusie dat het wel eens heel lang kan gaan duren of zelfs, dat dit het misschien wel is voor de rest van je leven. Maar je blijft hopen op een wonder, houdt alle ontwikkeling nauwgezet in de gaten, probeert vanalles uit om steeds weer teleurgesteld daaruit te komen. Tot je uiteindelijk
Tot de conclusie komt dat vechten alleen maar energieverspilling is en dat je de ziekte beter kunt omarmen en er het beste van kunt maken. En dan kun je eindelijk vrede vinden en balans. Zonder dat je de hoop op herstel verliest. Maar de focus is verlegd van vechten naar vrede.