Thuis, alleen, ben ik zoals ik ben. Een "uitgewrongen dweil", excuus, joggingbroek, haar op half zeven, zonder "masker", wat rommelend en hangend/liggend op de bank of op bed - oké, dit lezend snap ik ook waarom ik single ben.
In contact met anderen kies ik het meestal voor het “happy”- of het “met mij gaat het wel” masker. Incidenteel en in het ergste geval, zoals recent, zet ik de waarheid enigszins naar mijn hand om hierin te volharden. Recent vroeg iemand anders mij wat voor werk ik deed. Nu zit ik inmiddels één jaar in de WIA, maar dat ging ik niet zo concreet vertellen, nee ik ging vertellen over de fantastische functie die ik hiervoor had, een functie waar ik trots op was (nog ben), en ik vertelde dit met heel veel vaagheid, zodat de ander dit naar de tegenwoordige tijd kon vertalen.
Waarom vertel ik niet eerlijk wat de situatie is? Waarom kies ik, al dan niet bewust, voor dit masker? Ik denk dat het, in de basis, is terug te voeren naar het niet accepteren van mijn ziek-zijn. Een ander confronteren met de realiteit is mezelf net zo hard confronteren. Met een masker kan ik mezelf en dus ook de ander, kortdurend, voor de “gek” houden. Niet dat mijn lijf zich laat foppen, allesbehalve, maar dan lijkt alles toch heel, heel even “normaal” te zijn en kan ik mezelf als volwaardig zien. Kan ik mijn kwetsbaarheden, beperkingen, teleurstelling, schaamte, onzekerheid, verdriet, gemis, pijn en rouw even parkeren. Nu lijkt het misschien alsof ik hele dagen piekerend, huilend en zwelgend doorbreng, dat is zeker niet zo want - al zou je dat op basis van het voorgaande niet verwachten - ik ben nogal van het “nuchtere-oplossingsgerichte-relativerende-zelfdoen-geenslachtoffer-soort” die positief ingesteld is en dagelijks haar zegeningen telt. Met dank aan de psycholoog, waar ik regelmatig een gesprek mee heb, weet ik dat ik ook in al mijn kwetsbaarheid een sterke vrouw ben, dus daar mag ik op bouwen en vertrouwen. Toch vind ik, na drie jaar, het accepteren van mijn ziek-zijn en de daarbij komende beperkingen en kwetsbaarheden in al hun glorie, nog steeds, ingewikkeld. Mijn “masker” biedt, meer onbewust dan bewust, een escape al is dit soms een eenzame escape.
Het wordt mijn uitdaging om het masker bewust af- in plaats van op te zetten. Mezelf en mijn omgeving meer van mijn kwetsbaarheid te laten zien, en beter nog, ons dat allemaal zelfs te gunnen.
