Ze had al contact met andere lotgenoten, online en via iemand uit de buurt, en merkte hoeveel (h)erkenning dat geeft. Toen ze over het maatjesproject las, besloot ze: gewoon proberen. “Ik had geluk: snel een match, iemand uit mijn woonplaats, en het klikte enorm.”
Het begin was laagdrempelig: eerst een mail, daarna appen. Voiceberichtjes bleken ideaal. “Zo kunnen we op ons eigen tempo praten, op momenten dat de hersenmist het toelaat.” Later belden ze, en na een paar maanden spraken ze elkaar in het echt. Inmiddels zien ze elkaar af en toe en hebben tussendoor appcontact.
Wat het contact voor haar betekent? “Ik ben inmiddels echt goed bevriend met mijn maatje,” zegt Marlies. Ze praten open over ziek zijn en de rouw die daarbij hoort, maar net zo makkelijk over luchtige dingen; knutselprojecten, huisdieren, kleine dagelijkse momenten. Doordat ze allebei beperkingen ervaren, is er vanzelf veel begrip en vinden ze soepel manieren om binnen die grenzen tóch verbinding en iets leuks te doen. “Over de impact van ziek zijn praten gaat ongedwongen. Dit vind ik enorm fijn, omdat het ziek zijn invloed heeft op alles in mijn leven en het binnen andere contacten soms erg zoeken is om het hier over te hebben.”
Aan anderen met post-covid wil ze meegeven: “Twijfel niet en geef je op als het maatjesproject je aanspreekt. Lotgenotencontact blijft voor mij heel waardevol, misschien tref je net zo’n goede match als wij.”
En wat hopen ze nog samen te doen? “Gezellig samen eten, samen knutselen en als het lukt ooit een keer koffie drinken in een café.”
Contact met lotgenoten kan (h)erkenning geven en kan heel laagdrempelig starten. Meer weten of nieuwsgierig geworden? Via ontmoetlotgenoten.nl kun je eenvoudig een profiel aanmaken, zodat je -net als Marlies en Charlie- iemand vindt die bij jou past.
