Dag allemaal,
Een paar jaar geleden vroeg ik me af hoe het zoal met iedereen ging in: Hoe zit jij erbij? De laatste antwoorden waren van een half jaar geleden.
Aangezien dit forum het niet makkelijk maakt om lange draden leesbaar te maken (doordat filters/inklapopties ontbreken en je veel moet bladeren en scrollen), stel ik de vraag bij deze maar even opnieuw.
Bij mij zijn de klachten waar ik toen last van had, nog steeds aanwezig, maar wel weer verminderd.
In de tussentijd ben ik eigenlijk gaan proberen iets te doen aan de moedeloosmakende geheugen- en informatieverwerkingsproblemen. Ik merkte dat ik bij cognitieve inspanning telkens mijn adem inhield en mijn lichaam een soort van overstrekte. Op een gegeven moment ben ik gaan proberen daarmee te oefenen met simpele puzzels en spelletjes. Die deed ik dus niet met als hoofddoel ze op te lossen. Ik wilde mezelf aanleren/trainen om bij die inspanning en bij situaties waarbij je onder druk staat, ontspannen te blijven.
Je bent nog niet ingelogd. Log in om te kunnen reageren.
Heb het idee dat het sinds een maand of twee/drie effect heeft. (In de draad Cognitieve problemen van Fen staat mijn toestand van twee/drie maanden geleden.) Ik kan weer wat meer en makkelijker onthouden en daardoor ook weer meer en makkelijker schakelen tussen gedachten/activiteiten (maar nog altijd binnen bepaalde grenzen).
Verder is het nog steeds zo dat ik keuzes moet maken in wat ik doe, maar daarbij gaat het (al een hele tijd) niet meer over directe ingrijpende afstraffing/ontregeling. Het gaat nu om stapeling. Doe ik dagen achtereen te veel dan komen klachten sneller en langduriger terug.
Maar ik heb de afgelopen jaren mijn gedrag en dagindeling eigenlijk zodanig afgestemd op klachtenbeperking, dat het gewoontes zijn geworden. Het lijkt daardoor alsof ik relatief probleemloos en klachtenvrij van alles doe, maar ondertussen doe ik nog altijd misschien 50-70% van wat ik voorheen deed?
Maar er zit dus wel nog steeds vooruitgang in (dus ook al voordat ik twee weken geleden startte met metformine).
Hoi Sami, heel herkenbaar dat adem inhouden tijdens een bezigheid. Ik heb hiervoor een tijdje fysiotherapie gevolgd en dat heeft me wel geholpen in het bewustworden van dit proces. Best maf ook, want ik dacht eigenlijk dat ik heel goed ademde.. Door jarenlange yoga-beoefening was ik me altijd bewust van mijn ademhaling, maar blijkbaar is de boel toch overhoop gegooid door de LC.
Verder is er wel wat verbetering opgetreden (nu bijna 3 jaar ziek). Prikkelverwerking gaat beter en minder last van PEM en hoofdpijn. Ik denk eigenlijk dat dat deels komt doordat ik door vallen en opstaan beter geworden ben in het indelen van mijn dag. Ik ga veel minder vaak over mijn grenzen heen en ben veel beter geworden in rusten. Blijkbaar was dat iets wat ik moest leren.
Sinds juni gebruik ik 1 druppel (0,25 mg) LDN. Na een week van bijwerkingen (migraine, erge vermoeidheid) merkte ik dat ik mijn dagen wat beter doorkwam, ik hoefde minder vaak te rusten en ook leek ik minder snel PEM te krijgen. Ik heb het inmiddels 3 keer proberen op te hogen met 1 druppel, maar dit is tot nu toe iedere keer mislukt. Ik werd niet goed van de bijwerkingen en ging weer terug naar 1 druppel. Ik vermoed nu dat 0,25 mg te sterk voor mij is.
Ik zou eigenlijk met 0,1 mg moeten proberen op te hogen. Zijn er anderen die daar ervaring mee hebben?
Dag Polly,
Misschien maak je meer kans op een antwoord op de site van Stichting Long Covid Toolkit. Zie hun pagina over LDN.
Hoe ik erbij zit? Dat is vaak liggend.... ;-)
Sinds ik meer rust neem heb ook ik structuur in mijn systeem gekregen. Ik ben een ochtendmens, en de dingen die moeten gebeuren doe ik in de ochtenduren. Heb ik dat opgebruikt? dan is het: OP = OP hoeveel ik ook rust ertussendoor....de energie laadt niet meer op.
Ik heb een 'batterij' die maar voor ongeveer 40 % opgeladen wordt in de nacht, maar ook weer heel snel leegloopt, dus ik moet daar heel selectief mee omgaan. De rest van de dag moet ik rusten, en s avonds doe ik niets meer.
Maar ik heb ermee leren leven, en ik ben tevreden met hoe mijn leven er nu uitziet in vergelijking met de ergste periode van een jaar geleden.
Het zal nooit mee hetzelfde zijn, want natuurlijk mis ik ook veel, maar ik ga toch wel met hele kleine stapjes vooruit (dit over een periode van een jaar genomen.) Of dat nu ligt aan het feit dat ik me aangepast hebt en het accepteer, of door de supplementen en de roodlicht-lamp en B12 injecties? dat weet ik niet. Maar ik ben tevreden, zolang ik maar niet achteruit ga.
En ja, ook ik heb wel vaker een terugval, ik denk dat dit er ook bij hoort.
Dus zo zit of lig ik erbij.
Ik ben ook benieuwd naar anderen die hier al langer op dit forum zijn.
groet aan allen hier.
Mar.B
Same for me. Heel herkenbaar MarB.
Het moeilijkste is dat 'de omgeving' je nog steeds terug in het oude plaatje wil, terwijl je zelf al zoveel verder bent in je ontwikkeling en best tevreden bent met hoe je in je nieuwe normaal gegroeid bent.
En ja, natuurlijk mis ik dingen die ik kon voor ik ziek werd, maar er zijn ook dingen waarvan ik met liefde afscheid genomen heb.
En mocht er ooit nog verbetering komen, hartstikke mooi, maar dan nog ben ik nu een ander, beter, mens en zou ik andere keuzes maken voor de invulling van mijn leven.
En als het nooit meer beter wordt, dan is dit het.
Mijn enige zorg is nog meer achteruitgang, wat ik vooral merk aan spieren/gewrichten etc, waardoor ik steeds instabieler wordt en vatbaarder voor ongelukjes, en wat weer zo je afhankelijkheid benadrukt, terwijl er steeds minder mensen zijn om je te helpen. Laatst een ongelukje gehad, moet ik naar de SEH, maar niemand om me te brengen. Het is te ver rijden voor mij qua concentratie en energie. Maar geen andere keus, dus bovenop het ongemak van letsel behoorlijke PEM. En dan baal ik wel heel erg. Alles wat buiten je zorgvuldig opgebouwde routine valt, confronteert je weer heel erg met je beperkingen.
Herken jij dit en hoe ga jij hiermee om?
Hoi Monalisa
Jazeker herken ik dat! Zodra er iets gebeurt wat buiten je normale patroon valt dan ben ik ook lichtelijk in een soort van 'paniek' toestand. Gelukkig heb ik een nuchtere man, en volwassen dochters die inspringen, maar toch.....
Het komt doordat we nu beperkter zijn geworden, en dat is best confronterend. En wat de buitenwereld van je verwacht is inderdaad zoals het met een gewone ziekte gaat, dat het na een tijdje over gaat. Maar helaas dit hoort bij een chronische aandoening en gaat niet over.
Wij hebben dat wel geaccepteerd, maar de omgeving niet, we moeten steeds bewijzen dat de aandoening langdurig of zelfs altijd deel van ons zou uitmaken. Ik geloof niet meer in een algeheel herstel, maar zoals het nu is zijn we ook waardevol hoor!
Mooi dat van je te lezen, ik hoop op meerdere reacties.
Sterkte, ik hoop dat je niets aan je ongelukje hebt overgehouden?
groet Mar.B
Ik heb een wat wisselvallig jaar. Het begon met een wekenlange, heftige longontsteking na mijn verhuizing, toen een enorme sprong in energie en herstel na het slikken van metformine, vervolgens met het warme weer een sterke dip en raar weinig enthousiasme. Sinds het koudere weer voel ik me juist weer veel sterker en beter. Ik weet niet in alle gevallen of ik goed kan verklaren waarom het slechter of beter gaat. Op dit moment fantastisch: ik kon voor het eerst sinds 2020 een reisje maken— vliegtuig, autoritten en zelfs een dag door een vreemde stad slenteren gingen redelijk goed, zolang ik ongeveer de helft van de tijd rust. Ik vermoed dat ik door de metformine meer energie heb, als in uithoudingsvermogen of ‘energy envelope’ zoals het op amerikaanse ME-sites wordt genoemd — maar dat het dealen met verhoogde hartslag -de POTS- niet echt beter gaat. Zolang ik alles dus maar héél kalm probeer te doen lijk ik een veel grotere reserve te hebben —maar het is maar een vermoeden.
Dit jaar, met die twee langdurige terugvallen, was het voor mij voor het eerst dat de lijn van herstel niet over het algemeen gestaag omhoog ging. Confronterend is dat— ik durf er niet echt op te rekenen dat wat ik gewonnen heb aan levensruimte met alle medicatie, pacing, rust en ademhalingsoefeningen ook echt beklijft.
Aan de buitenkant vinden mensen om me heen dat het gewoon beter gaat. Ik kom dan ook weer meer onder de mensen. Er is nog een aspect (wat niet zo heel vaak genoemd wordt hier): materiële zekerheid. Ik ben inmiddels goed verzekerd tegen arbeidsongeschiktheid, en woon nu in een huis waar ik oud kan worden; dat was allemaal nog niet zo toen ik ziek werd. De angst om mijn inkomen en huis te verliezen was enorm… Dat ik nu alles redelijk op orde heb, ongeacht hoe het loopt, geeft erg veel rust. Ik durf weer wat meer te ondernemen met het idee dat een flinke terugval niet betekent dat ik alles kwijtraak.
Hoe ik erbij zit is dus een beetje een balanceer-act, qua zelfbeeld en toekomstbeeld. Over het algemeen een mengeling van berusting in dat die ziekte me nou eenmaal beperkt; een fanatiek zoeken naar manieren van herstel; kleine periodes van ontmoediging en rouw en dan de grote blijdschap over wat me allemaal weer lukt.
Weet je wat ik wel eens wil weten?
Welke leeftijd hebben jullie? zowel hoe oud jullie waren toen er klachten kwamen, en hoe oud zijn jullie nu in 2025? Er bestaat veel verschil natuurlijk in welke fase we zitten, of er kinderen zijn die nog thuis zijn, of je nog moet werken?
Ik kan makkelijk schrijven over rusten en je niet te druk maken, de dag nemen zoals hij valt...enz. ;-)
Maar waarschijnlijk zit ik in een hele andere leeftijdsfase dan jullie. Ik ben 71 jaar en zit dus niet meer met thuiswonende kinderen, niet meer in het arbeidsproces. Mijn man en ik zijn allang gepensioneerd.
Dat maakt een enorm verschil. Ik ben benieuwd.
Hoi Mar.B Ik ben 70 jaar dus geen kinderen meer thuis wel een man die al meer dan 2 jaar ziek is het geeft veel stress ik ben mantelzorger wat eigenlijk niet te doen is als je long covid hebt. Mijn klachten zijn in Maart 2020 begonnen toen heb ik het corona virus opgelopen ik was heel erg ziek, van de boosters ben ik ook ziek geworden in November 2022 mijn tweede corona besmetting wel niet zo ziek geweest als in 2020 maar toc weer 3 weken op bed. gelukkig geen arbeidsproces meer dat zou me ook niet meer lukken.
Nou dan zijn we van dezelfde leeftijd Wappie. je schrijft toch anders aan personen van bepaalde leeftijden
ik wil me altijd kunnen verplaatsen in hun situatie. ook wij zijn jong geweest en dan kan je je indenken wat een impact het moet hebben als je nog jonge kinderen hebt waar je voor moet zorgen, of stress hebt omdat je gewoon te ziek bent om te werken.
Dat zijn dingen die wij niet meer hebben, maar daar komen weer andere problemen bij kijken zoals jij met een zieke man. Gelukkig is mijn man nog gezond, maar ja ook wij hadden onze pensioenleeftijd anders willen doorbrengen. Maar gelukkig passen wij ons aan naar de omstandigheden van nu.
Ik was jarenlang mantelzorger van mijn oudere zus. Ik weet hoeveel energie dat kost. Ik heb het af moeten zeggen, het ging niet meer. Misschien is er bij jou ook een mouw aan te passen? Maar ik begrijp dat het bij je man moeilijker is het los te laten dan bij een zus. Hoe dan ook het blijft een dilemma.
Mar.B
Hoi MarB en Wappie, ik word binnenkort 65. Helaas kom ik weer uit het verkeerde bouwjaar mbt pensioen en ben nog afhankelijk van een uitkering. Wel te horen gekregen gisteren dat ik verder met rust gelaten word. Dat gaat een hoop stress schelen. Hopelijk krijg ik nu even ruimte om weer wat in balans te komen.
Wat betreft de jongere generaties, petje af hoe ze dat doen met kinderen. En de hele piep jongen die geen perspectief hebben op de toekomst en ook nog niet veel om op terug te kijken, daar heb ik het meest mee te doen. Dan ben ik blij met mijn leeftijd, want ik kan een heel stuk terug kijken en leven op mijn herinneringen.
Het maakt je ook bewust hoe kostbaar iedere dag is die je nog hebt. En dat helpt weer om de juiste keuzes te maken in hoe en waaraan en aan wie je je energie besteedt. En vooral waaraan niet (meer).
Dit topic is ver naar beneden gezakt, misschien even kijken hoe het met de 'oude garde' nu gaat? We zijn volgens mij alweer een jaar verder. Ik herken het aan mijn schrijven, het was toen zomer. We waren net verhuisd.
Als ik zo mijn berichten terug lees, is het nog hetzelfde. Maar gelukkig geen achteruitgang. Wel stabieler wat betreft de wetenschap (voor mij de berusting) dat de P.C niet overgaat. Ik was de afgelopen jaren alleen maar bezig met beter worden, het herstel wat ooit eens zal gaan plaatsvinden. Dat heb ik nu echt kunnen loslaten, dat gaat niet van de 1 op de andere dag, maar er is een proces opgang gekomen.
Natuurlijk blijft de wens op de achtergrond aanwezig, maar ik ben nu niet meer teleurgesteld als ik merk dat er geen echte vooruitgang heeft plaatsgevonden het afgelopen jaar,, nu ik het bericht hierboven heb teruggelezen.
Soms heb ik wel het idee dat er toch wel een kleine achteruitgang is, maar dat komt ook door mijn leeftijd. Mijn vriendinnen hebben ook zo hun kwaaltjes en merken ook dat alles wat moeilijker gaat, dus je hoort mij niet klagen. Hoewel we reden genoeg hebben want deze post covid heeft ons al genoeg afgenomen. Maar door goed op mijn gezondheid te letten ben ik .....
wordt vervolgd
vervolg...
Door goed op mijn gezondheid te letten, om ook niet op fysiek opzicht achteruit te gaan, heb ik nu meer gelet op voeding, extra supplementen om tekorten aan te vullen, zo natuurlijk mogelijk leven, ook zelfs met natuurlijke huishoudelijke schoonmaak artikelen en huidverzorging enz. Dat zal ook ertoe bij hebben gedragen dat ik gezonder leef, dan als ik geen post covid had gehad. Ik bent er nu veel meer van bewust wat ik binnen krijgt. En ik heb er nu meer tijd voor om er ook een 'soort van' studie van te maken. Door de vele rustmomenten die ik noodgedwongen meer heb dan een gezonder persoon en kan ik me daarin verdiepen. Normaal zou ik misschien als een gepensioneerde meer reizen gaan maken, maar helaas we zijn toch min of meer huisgebonden. Ik ben ook heel blij met onze tuin en ook daar zoek ik veel over op om het zo insect vriendelijk te maken. Bloemen waar hommels en bijen gelukkig mee zijn.
Dat is dan toch een voordeel van een beperkter leven. Hoe is dat bij jullie?
Hoi MarB, Sami, Wappie,
Even uit de lucht geweest, het was de laatste tijd allemaal zo teveel, en nu heb ik even wat meer rust. Of dat beter is, weet ik niet, want zodra ik tot rust kom, wil ik weer vanalles en doe ik dus ook weer teveel. Wat al is na een praatje met de buren over de schutting, toch weer net die 5 minuten te lang, want ja het is toch wel leuk om weer eens iemand te spreken. En dan nog wat dingen uit de schuur halen die ze binnenkort ga verbouwen. Dan neem ik me voor om steeds 2 dingen eruit te halen per dag. Maar ja, dan kom ik weer iets tegen en dan kan ik dit ook nog wel even opruimen etc, jullie kennen het vast wel. Resultaat weer terug bij af naar PEM. Het is net Ganzenbord.
Verder is er niet veel veranderd in de symptomen, maar net als bij jou, MarB, heb ik dat al lang geaccepteerd. Waar ik wel een paar keer last van heb gehad, en dat is nieuw sinds een jaar, is dat de PEM in mijn benen gaat zitten. Ik loop nu ook al 2 maanden met hele zware benen, alsof er lood in zit, en met het gevoel dat ze in de brand staan, en dat de vlammen op mijn dijbenen staan. Als ik voldoende rust, neemt het weer af, maar zodra ik weer teveel doe komt het weer opzetten. En dat is lastig als je de hond uit moet laten. Zie vervolg.
Wat ik me ook wel afvraag is of jullie ook wel eens denken: mensen die ik tegenkom of spreek moeten me vast wel vreemd vinden. Ik ben steeds een ander persoon, want de ene keer kan ik wel een praatje maken en dan weer niet. De ene keer kom ik relaxt over en dan weer gestrest of probeer ik mensen te vermijden. En als ik al iemand spreekt is mijn praten ook steeds anders. De ene keer kom ik prima uit mijn woorden en een volgende keer loop ik te hakkelen of te stotteren of kom ik verward over. Ze zullen me wel een rare vinden en er niks van snappen. Ben benieuwd of jullie dat herkennen.
O ja, Monalisa, ik herken dit allemaal. Wat goed dat je het allemaal zo benoemd. Doordat ik deze dingen al zolang heb, is het voor mij al een 'normaal' gedrag geworden.
Het eerste is, dat zodra het weer even beter gaat, je gelijk teveel gaat doen, dan denk ik blijkbaar dat ik weer gezond ben, dat zit gewoon in je systeem. Dat is zoals het hoort en zelf je brein houdt je dan voor de gek. Als je niet oppast sta je opeens je vloer te dweilen en de ramen te zemen. Even later denk je: Waar ben ik nou mee bezig, straks lig ik weer plat. Maar het voelt helemaal niet zo. Het is waarschijnlijk de adrenaline- stoot die je dat gevoel geeft. Maar helaas...adrenaline is geen energie.
Maar het geeft mij wel een goed gevoel dat ik dit dan toch maar heb kunnen doen, en mijn lichaam het niet is vergeten om goed te kunnen functioneren. Er is hoop! Maar wat heel belangrijk is, dat we binnen onze grenzen blijven, ook al zijn die grenzen niet altijd heel duidelijk.
Mijn therapeut zei dan: Al ben je niet moe, toch stoppen met die activiteit. Bepaal zelf hoelang je wil doorgaan, en stel dat alarm in op je telefoon, want nu met de komende warme dagen wordt het helemaal oppassen! vooral als het warmer dan 25 graden wordt, weer een probleem.
Ja, precies dat MarB.
En het is inderdaad zaak om voor je de vermoeidheid voelt al te stoppen. En ik denk dat we allemaal in de afgelopen jaren wel hebben ontdekt, met vallen en opstaan, waar de echte grens ligt.
Ik kan er dan ook niks mee als mensen goedbedoeld zeggen: zeg het maar als je moe wordt hoor (bv als je bij een telefoongesprek aangeeft dat het echt maar heel kort kan, Max 10 minuten). Want op dat moment, weten wij uit ervaring, is het al te laat. En als je dat dan weer uit moet gaan leggen, zijn de 10 minuten al haast weer voorbij. Dus na 10 minuten zeg ik dan: ik moet nu stoppen, doei. En dan breek ik het ook meteen af.
Het is moeilijker als je iemand op straat spreekt. Maar ook dan probeer ik echt me eraan te houden en het niet meer uit te leggen. Dan denken ze maar wat ze willen denken
En soms, ja, als je al heel lang alleen maar gesprekken met jezelf hebt kunnen voeren of met de hond, dan ga ik bij een menselijk contact wel weer eens, soms onbewust, want het voelt zo fijn, over die grens heen. Maar soms ben ik me er wel degelijk van bewust en denk ik, jammer dan, ik lig straks gewoon weer 3 dagen plat, maar dat is dan maar zo. Het hangt ervan af hoe belangrijk de ander voor me is.
Hoi Mar.B en Monalisa. Heel herkenbaar wat jullie vertellen ik loop tegen dezelfde problemen aan, als ik boodschappen ga doen weet ik ineens niet meer wat ik moest hebben hoe hard ik ook aan het denken ben het komt niet binnen in mijn koppie die zware en pijnlijke benen zijn heel herkenbaar Monalisa maar ik ga regelmatig over mijn grenzen ( mantelzorg) ik heb weinig keuze op dit moment ik ben erg vermoeid ik rust wel regelmatig op een dag maar die PEM klachten gaan niet weg in een paar dagen. En warm weer kan ik ook niet tegen lig dan met een washand in mijn nek in bed. Accepteren is nog steeds moeilijk voor mij.
Hoi Wappie,
Dat van niet meer weten wat ik ook alweer moest hebben, heb ik al als ik naar de keuken loop. Of ik wil iets onthouden en denk: dit moet ik even opschrijven anders ben ik het straks weer kwijt, maar als ik dan een pen en papier pak denk ik: Tja, wat was het nu ook weer.
Ja, die warmte, voor mij hoeft het ook niet. Voor mij is mooi weer: 20 graden en bewolkt, zonder regen, zodat ik niet de zon op mijn hoofd heb en ik geen zonnebril op hoef.
Heel koud weer, zonder wind en regen, vind ik ook fijn.
Alles boven de 20 graden is rampzalig.
Als het over grenzen gaat heb ik nu ook weer zoiets: vroeger als je met vakantie ging, dan was je gewoon niet bereikbaar. Dat heb ik altijd zo gehouden. Nu ga ik wel niet weg, maar heb mezelf wel me-time cadeau gedaan deze week. Iedereen heeft toch vakantie. Dus zoveel mogelijk off line, het liefst helemaal, alleen dit forum, maar dat kies ikzelf wanneer en af en toe kijken of er noodsituaties zijn. Maar dan zie je toch dat mailtje van een vriendin met wie ik af en toe contact heb, over iets wat wel kan wachten, dus ik reageer niet. De volgende dag een appje van diezelfde persoon, dat begint al behoorlijk dwingend te voelen en dan schiet ik alweer in de vlucht stand. Zie verder
Vandaag via de groepsapp waar we allebei inzitten, met mensen die ik hooguit 1 x per jaar spreek. Dan voel ik me al helemaal opgejaagd en voel ik steeds meer weerstand.
Het irriteert me, want ik probeer in deze tijd met heel veel moeite en rust en ontspanningsoefeningen nu juist dat zenuwstelsel in balans te krijgen, en dan heb ik dat met een beetje bereikt en hop, ik ben weer 2 stappen terug.
Ik heb echt geen zin om nu te reageren. Ik heb zelf ook wel eens een maand geen reactie gehad van deze persoon, dan ga ik ook niet lopen pushen, maar denk ik, die zal wel even andere dingen aan haar hoofd hebben, of te druk of te moe etc.
Ik heb al eerder een vriendin uit deze groep verteld dat ik tijdelijk de telefoon aan de kant ging leggen omdat ik rust nodig had. Wat denk je, ging ze me kaartjes sturen en cadeautjes en me op allerlei manieren proberen te bereiken. Dan gaat het alleen nog maar over dat diegene haar zin door wil drijven. Daar heb ik ook definitief een eind aan gemaakt.
Ik vind: mijn tijd is mijn tijd en ik hoef bij niemand verantwoording af te leggen als ik even een weekje niet reageer. Als het nou een maand was, zouden ze zich zorgen mogen maken, maar je mag toch ook gewoon wel eens niet bereikbaar zijn.
Hoi Monalisa, tegenwoordig verlangen sommige mensen dat je altijd bereikbaar bent ze begrijpen gewoonweg niet hoe moeilijk en lastig alles geworden is voor ons. En verantwoording hoeven we zeker niet af te leggen hier ben ik allang geleden mee gestopt.
Fijn dat jij er ook zo in staat Wappie. Ik ben wel heel erg aan het nadenken geweest over wat me in dit geval het meest irriteerde, de druk die ik ervaar of de overgevoelige manier waarop ik erop reageer. Ik denk toch dat laatste. Het heeft ook te maken met ontwikkeling. Het gaat hier over mensen met wie ik in het verleden dagelijks omging en nu nog af en toe contact mee heb, met sommigen iets meer vanwege ziekte en andere problemen. Maar er zit wel een heel leven tussen en je hebt jezelf ontwikkeld en ontdaan van oude patronen, zeker de laatste jaren. Maar juist met mensen die je al vanuit je verleden kent, merk ik dat je heel makkelijk weer in de oude patronen kunt schieten en dat wil ik niet meer. Daar zit hem de weerstand die ik voel. En ik kan niet terug in een dynamiek die me niet meer past. Dus ik voel irritatie als die dynamiek zich toch weer opdringt.
Nou ja, weer een nieuw inzicht waar ik dan dankbaar voor kan zijn, weer een stukje wijzer geworden. En dat alles toch wel heel erg door long covid. Het levert ook zijn positieve dingen op, ook al kosten deze lessen wel veel energie.
Fijn weekend, ik ga nu tot na Pinksteren even helemaal off line 😊.
Hoi Monalisa ik ben er achter gekomen dat ik soms heel geïrriteerd kan reageren op bepaalde mensen maar dat komt ook doordat ik veel aan mijn hoofd heb en erg moe ben. Als ik zo moe ben zie of spreek ik liever niemand. Fijne en rustige Pinksteren